Bi aranjorîya Denîz Berxwedan Serînce di 10.03.2026 de li Parlamentoya Danîmarkayê bi beşdarîya gelek sîyasetmedar û parlamentarên yên ji gelek partîyên sîyasî yên Danîmarka ku hemîyan çi bi vîdeo û çi bi beşdarîya fîzîkî û girseyekî bijarte yên Kurdistanîyan ahenga Newroza îsal hat pîroz kirinê.

Parlamanteran gelek peyamên pîrozbahîyê ku têda bi pîroz kirina Newroza gelê kurd û daxwaza bidestxistina mafên azadîyê ya Kurdistanîyanê pêşkêş kirin.

Hemî peyam ji bo azadîya gelên Kurdistanî û rizgarîya Kurdistanê gelekî bi nirx bûn. Di nava wana de ya Helîme Oguz ku hestên hesreta dîtin û jîyana li Kurdistanê anî ziman hestîyar e.

Li gorî agahîyên me; dê îsal li Danîmarka nêzîkê 9-10 şahîyên Newrozê ku ji alîyê saz û dezgehên sivîl û partîyên sîyasî ve hatine amade kirin werin pêkhanînê.

Helîme Oguz parlamenterê berê yê Danîmarak bû. Di vî helbijartina hanê ya ku dê di 24.03.2026 de were pêkhanînê de, ji Partîya Gel ya Sosyalîst (SF) berbijêr e.

Eva jî teksta peyama Helîme Oguz e:

Hevalên hêja,

Kurdên hêja,

Newroz pîroz be.

Îro em ne tenê ji bo pîrozkirina biharê agir vêdixin. Em ji bo dîroka xwe agir vêdixin. Ji bo berxwedana xwe. Û ji bo hêviyên xwe.

Newroz ji pîrozbahiyê wêdetir e.

Ev bîranînek e ku piştî zivistana herî dirêj jî, ronahî dê vegere. Ku piştî zilm û tariyê jî, dê her dem mirovên ku rabin û agirekî nû vêxin hebin.

Ez kurd im.

Lê ez li Kurdistanê mezin nebûm.

Ez qet li çiyayên me nemeşiyam. Min qet hilatina rojê li ser geliyên me nedîtiye. Ez tu carî li ber sûlavan nesekinîme û bayê li ser deştên me hîs nekiriye.

Ez wan deran bi çavên xwe nizanim. Ez wan ji çîrokan dizanim.

Kurdistana min ji min re hat gotin.
Di çîrokên dapîra min de hate vegotin.
Di çîrokên wê de. Di bîranînên wê de.

Wê behsa gelê me dikir. Der barê bajarên me de. Li ser çiyayên me. Û digot : " em hetin roma req û rût "

Bi Kurdî dipeyivî.

Gelekên ji me li Konya û Enqere ji dayik bûne an jî mezin bûne, lê mixabin zimanê me hêdî hêdî winda dibe. Peyv hatine jibîrkirin. Peyv hatin guherandin. Hêdî hêdî hevokên bi tirkî tevlihev bûne.

Dema ku zimanek winda dibe, beşek ji çandê jî winda dibe.

Lê her cara ku ez bi Kurdên Kurdistanê re hevdîtin dikim û dibihîzim ku ew bi Kurdî dipeyivin, tiştek taybet diqewime. Ji ber ku di nav hemû peyvên ku ez baş fêm nakim, hin ji nişka ve xuya dibin ku ez wan nas dikim.

Gotinên dapîra min. Peyvên ku min di çîrokên wê de bihîstine.
Û di wê kêliyê de, ez girêdanê hîs dikim. Ji ber ku dema ku gelê me li her derê cîhanê belav be jî, ziman dîsa jî dikare rêya xwe bibîne.

ji ber ku Kurdistan ne tenê cihekî li ser nexşeyê ye. Kurdistan dîroka me ye. Çanda me. Zimanê me. Bîranîna me ya hevpar e.

Kolanên kevn ên Amedê ye.
berxwedana Kobanê ye.
Ew hêviya Mehabadê ye.
çiyayên Botan û geliyên Dêrsimê ne

Ev cihên ku gelê me bi nifşan lê dijî. Cihê ku bav û kalên me erd diçandin, stranên me gotine û çîrokên me vegotine.

Lê ew di heman demê de ew cihin ku gelê me şer lê kirine. Ji bo axaftina zimanê xwe nasnameya xwe, şer kirine. Ji bo mafê hebûna xwe şer kirine.

Jinên Kurd bi nifşan bûne dilê vê têkoşînê.
Dema ku dîroka Kurdistanê tê vegotin, mirov gelek caran behsa şer, pevçûn û siyasetê dikin. Lê ew gelek caran jinan ji bîr dikin.
Jinên ku civakê bi hev re girê didin. Jinên ku çand zindî hiştine.

Dema ku zimanê me li dibistanan û li kolanan qedexe bû, dayikan zarokên xwe li malê fêrî Kurdî dikirin. Dema ku pirtûk di hatin qedexekirin, çîrok li şûna wan li ser mêza mitbexê dihatin gotin. Ew bi lorî dihatin mezin kirin. Ew di çîrokan de di hatin bîranîn.

Dema ku nasnameya me di hate qedexe kirin, ew bi dizî ji nifşê nû re di hate pistepist kirin. Ji ber vê yekê, ne tesaduf e ku hin peyvên herî xurt ên îro ji jinan tên.

Ev cihên ku gelê me bi canê xwe li ber xwe dane. Cihên ku bav û bapîrên me erd lê kêlane, cot lê kirine, stranên me digotine û çîrokên me dihatin gotin.

Lê di heman demê de, ev cihên ku gelê me lê şer kir. Wan ji bo mafê axaftina zimanê xwe şer kir. Wan ji bo nasnameya xwe şer kir. Wan ji bo mafê hebûnê şer kirin.

Jinên Kurd bûne dilê vê têkoşînê.

Jin

Jiyan.
Azadî.

Van gotinan li Kurdistanê dest pê kir. Lê ev gotinene li seranserê cîhanê hatine bihîstin.

Dema ku Jina Amînî ji aliyê rejîma olî ya Îranê ve hate kuştin, jin rabûn ser piyan û ew gotin li ser gora wê qêr kirin. û ji nişka ve, sê peyvên Kurdî bûn bangewaziyeke cîhanî.

Bangek li dijî zordariyê.
Bangek li dijî neheqiyê.
Bangek ji jinên ku naxwazin li ser çokan bijîn.

Û îro, dema ku em li vir radiwestin û Newrozê pîroz dikin, em wan jî pîroz dikin.
Yên ku dev ji zimanê xwe bernadin Yên ku nexwestin dest jinasnameya xwe berdin.

Em naxwazîn kesên ku bêdeng dimînin pîroz bikin

Em hemû kesên ku çanda me zindî dihêlin pîroz dikin, dema ku li dora wan hewl dihate dayîn ku da ku bi her tiştî ve wan biperçiqînin.

Ji ber wê Newroz tiştekî bingehîn tîne bîra me:

Ew tarîtî tu carî heta hetayê namîne. Ku piştî zivistana herî dijwar jî, tiştek nû kulîlkan vedike.
Gava ku kesek hewl bide agirê me vemirîne jî, kesên din dê her tim vî agirî dîsa vêxin.

Agir li Amedê dişewite.
Li Kobanê dişewite.
Li Mehabadê dişewite.

Lê li vir jî dişewite. Li Ewropayê jî dişewite. Li dîasporayê jî dişewite. Ew di hundirê me de dişewite.

Heta ku em zimanê xwe bînin bîra xwe,
Heta ku em çîrokên xwe vebêjin,
heta ku em çanda xwe biparêzin,

Kurdistan dijî û dê bijît

Û ji ber vê yekê em her sal li dora agirê Newrozê kom dibin. Ji bo ku em bînin bîra hev ku em kî ne. Em ji ku tên.
Û çima hêviya me qet winda nabe.

Newroz pîroz be.

Silav û rêz
Halime Oguz

10.03.2026 Kopenhagin