Nuri Aldur
Peyvoka ”teror” ê ji zimanê latînîye û têt wateya çêkirin anjî belavkirina tirs ê.
”Terora dewlet” ê peyvekedine ku xwedî şîdetta politîkî ye, ku ji alîyê dewletek ve, têt tedbîq kirin. Eve şixûlî, li hemberî kesên dijî rejîmêbin/opozîsyonbin têt kirin û eve dewlet vê terorê li hemberî civaka sivîl jî bi kar tênê, da bighijê armanc û hedefên xwe.
Îroj, eve her du peyvok anjî fenomen, li Rojavayî Kurdistan ji alîyên yek dewlet ve, heta ji alîyên çend dewletan ve li hemberê asayîş û çivaka kurdî têt kirin.
Kurdan hûcûmî Şam û Halebê nekirîye, lê hûkûmetan terorîst (ji çeteyên ku ji diz û qatilên ozbek, uygur, çeçen, areb û tirkan pêk tên) hûcûmî tarên kurdan yên li Halebê kirin û terorîstîyan xwe dan îspat kirin. Êêêê kî terorîste niha ?
Ahmed Şera/serokê Sûrîyê; kurdan bi terorîzmê sûçdar dike! Ê de vêce were û ” vî kerî di vî borî re derbas bike”!
Okey! em dizanin ku ojdan û axlaqên van terorîstan nîne, lê wa dîyara ku dîn û îmana wan jî/salawat û tekbîrên wan jî, palawra û qelpezengîne. Kûştin û qetla kurdan( Şingal, Kobanê, salên 90 an li Bakûr di bîra me de ne) bo wan xêre, cenetîye, cîhadîye û lewra evan terorîstan,
li gel şîretkar û şêfên xwe; zû bi zû marîfeta kurdan nagirin.
Lê, di heman demê de, Ahmed Şera û yên pêre jî BAŞ DIZANIN ku kurd/rojavayî xwedî disiplînin: organîzekirîne/şervan û ordîne, zanyarin di doz û armancên xwe yî neteweyî de û lewra jî xwedî ojdan û axlaqin.
Di van deh salên dawîde kurdan îspatkirin ku ewan li gel miletin din hevkarbûn, rêveberîke kêm zêde pêk anîn, dibistan û dezgehên kurdî damizirandin. Helbet kêmasî û xeletî kirin, balam li miletên xwe kirin; ne li xerîban. Lê niha demekedine.
Her çiqas jî, dewletên ku leşkerî û politîkî dîrekt piştgirîya kurdan nekin jî, hinek hûkûmet û parlamenter/dîplomatên awrûpî û amerîkî; ji te/Ahmed Şera re; rast û rê dibêjin, ku wan destên xwe yî bi xwîn ji pêsîrên kurdan derênin û wan mêjîyên xwe yî genî nebine Rojava.
Rojavayî ne bi xêra fatîhe û etehyatên we ne, ew ne mûhtacên hemwelatî û biratîya we ne.
Hun gurên harin/devbixwînin, lê we xwe kirîye ayarê mihê (esas gur û mih jî, dû heywanin ku bê sûç û bi gûnehin; ez lêbûrîna xwe ji van her dû heywanan dixwazim, ku bi rastî ne heqe ku ez wan tijbihênime van wahş û hovan/terorîstan).
Barbarîya we ya li Şingalê jibîr nabê, ya li Kobanê jibîr nabê!
Ji wî ziman ê we yî lewitî, gotinên we yî jahrî tên gûhên me.
Di wan hizr û ramanên we de, em senaryo û planên qetlîaman dibînin.
Di wê politîka û stratejîya we de, em tekrarbûna qirkirin û îmhakirina xwe/kurdan ferq dikin.
Bawerîya me bi we nayê, ji ber ku hun hêjî kurdkujin: ji ber ku hun dîktatorin, ji ber ku hun ne aştî xwazin, ji ber ku hun dijî demokrasîyêne.
Ezê vê nivîsa xwe bi gotineke serokekî Dûrzîyan, ku berî bi çend rojan weha gotibû, nokte bikim:
"Ev rejîm, ji ya ber ê zilmtirre”.