Li welatê me Kurdistanê hersal gava ku mehek/heyvek ji payîzê diborî di 20ê Cotmehê da Beranberdanê destpêdikir. Ango beran berî mîhan didan. Herkesî mehekî pêşda beranê xwe di malda digirtin; zêdetir bi cehê xurû (tenê ceh) xwedî dikirin da ku bo beran xurt be.
Ew kesên ku mîhên wan ji semerekî (100/150) zêdetir ba, ewan di 45ên payîzêda beranê xwe berdidanê!
Mixabin ev tore û şahî êdî nemaye. Beranberdan, şahîyek gelekî bi coş bû. Beran reng bireng boyax dikirin, gulik, gupik û qotik pêvedikirin. Dawrêşî çêdikirin biser dûva beran de dadiliqandin. Sêv bi qoçê berana dikirin. Bo şahîyê mêwe beladikirin. Çerez û şêranîyê wek fistiq, hêjîr, sinç, şekleme û mêweyên din didane zarokan! Zêdepar jî didan şivan û berxvanan.
Bê guman hin tiştne bê watejî hebûn! Bo mînak cara pêşîn ku beran ji gomê derdixistin zarokek kurîn/lawîn li beran sîyardikirin; da ku berxên wan nêr bin.
Lê bi giştî Beranberdan wek cejin û şahîyek xweş bû. Taybetî ya ji bîra min naçe: gava em diçûn ber pezên payîzê, em li ser kanîyekê rûdiniştin, me hevana xwe vedikir serîyek pîvaza Elcewazê û Toraq dixwar; bi wê ava sar!
Ewan rojên zaroktîyê pir xweş bû! Qet ji bîra min naçin.
SÎPAN AGIRÎ (Bavê Serhat)